ی روز برفی

وقتی حرفی نیست از اونیکه به بهانش اینجا ساخته شد و شد جایی برای درد و دل باید از چی بنویسم؟؟؟
روزهای من هنوز رنگش تغییری نکرده هنوز هم ١٣ تا از قرصهایی که باید خورده میشد مونده.هنوز هم مهربان همسر دکتری که تحت نظرش هستم رو قبول نداره با اینکه خانم دکتری بسیار دانا در زمینه تشخیص و درمان ناباروریه.و ٢٠ بهمن واسه خودش پیش متخصص اورولوژی نوبت گرفته.البته خوشحالم که داره به خودش تکون میده.شایدم یکی از دلایلش اینه که هفته پیش همه همکاراشو از رییس و معاون گرفته تا دو تا از کارمندای تامین اجتماعی رو دعوت کرده بودیم واسه شام.همشون بچه داشتن تازه ی سری از خانمها بچه دوم رو باردار بودن.و تنها زوجی که بچه نداشت خود ما بودیم.و همه هم به نوبت میپرسیدن که چرا بچه نمیارین و در جوابش با اینکه من ابایی ندارم از گفتن این که ما سخت بچه دار میشیم ولی همه جنبه شنیدن این موضوع رو ندارن.درگیر بودن من تو مدرسه و باشگاه و جور نشدن انتقالی علیو میگفتم.
نیلوفر عزیزم ممنونم ازت با اینکه نگران پروانه تو دلیت هستی من هم قاطی نگرانیات شدم.من هستم همینجا میام بهتون سر میزنم.بارها شده صفحه ارسال مطلبو باز کردم ولی گفتم چی بنویسم از کی بنویسم؟؟؟؟؟و چون جوابی نداشتم بستم.
این روزهای شهرمون سفید و برفیه.به لطف این برف از شنبه مدرسه نرفتم. ولی خداییش دلم واسه بچه ها تنگ شده.
اینم چند تا از عکس رایحه عسلی من:
قربون خندت بشم که ذوق کرده با ادم برفی قد خودش....

عاشق این عکس هپلیشم...



ی روز برفی
غزاله